Muzeum Etnograficzne w Ochli

Muzeum Etnograficzne w Zielonej Górze z siedzibą w Ochli wpisało się w krajobraz kulturowy województwa zielonogórskiego jako placówka prezentująca i popularyzująca kulturę ludową tego terenu. Jako samodzielna placówka Muzeum Etnograficzne istnieje od 1982 roku. Jednakże początki muzealnictwa etnograficznego o zasięgu wojewódzkim sięgają końca lat pięćdziesiątych. Wraz z zatrudnieniem w Muzeum Okręgowym w Zielonej Górze etnografa rozpoczęły się starania o utworzenie Działu Etnograficznego w tymże Muzeum.

Muzeum Etnograficzne w Zielonej Górze z siedzibą w Ochli to instytucja ściśle związana z przeszłością i teraźniejszością województwa lubuskiego.

Dział Etnograficzny powołano formalnie w 1960 roku. Od tego czasu zaczęła się systematyczna praca w zakresie gromadzenia, opracowywania i upowszechniania zabytków etnograficznych województwa zielonogórskiego.

Równolegle do pracy Działu Etnograficznego, Konserwator Zabytków w Zielonej Górze podejmował starania o utworzenie skansenu budownictwa ludowego. Na początku lat siedemdziesiątych pozyskano teren w Ochli, gdzie w 1973 roku przeniesiono pierwszy obiekt: Chałupę z Potrzebowa, datowaną na 1675 rok.

W 1976 roku skansen budownictwa ludowego został włączony do Muzeum Ziemi Lubuskiej, a zbiory Działu Etnograficznego przeniesiono do Ochli.

Z połączenia Działu Etnograficznego i Parku Budownictwa Ludowego powstał Zielonogórski Park Etnograficzny jako Oddział Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. Został on udostępniony do zwiedzania w 1977 r. Taki stan rzeczy trwał do końca 1981 roku, to znaczy do dnia powołania Muzeum Etnograficznego w Zielonej Górze z siedzibą w Ochli.

Wyższa forma organizacyjna wymagała wprowadzenia nowej struktury wewnętrznej. Zgodnie z nadanym statutem w Muzeum utworzono następujące działy: Budownictwa Ludowego, Kultury Technicznej, Strojów i Tkanin, Sztuki Ludowej, Oświatowy.

Na obszarze 13 ha zgromadzono i objęto ochroną 51 zabytkowych obiektów architektury wiejskiej (wśród nich dwa unikatowe: wieża winiarska z XVIII w. z Budachowa i najstarszy w Polsce drewniany obiekt mieszkalny z Potrzebowa datowany na 1675 rok)

Prezentowane tu są różne typy architektury ludowej czterech sąsiadujących ze sobą regionów etnograficznych: Zachodniej Wielkopolski, Dolnego Śląska, Wschodnich Łużyc, obszaru środkowo - lubuskiego oraz historycznej Bukowiny.

W zabudowie ‘skansenowskiej wsi’ wykorzystano zastany układ dróg, pól, łąk, lasów i wód. W przestrzeni tej prowadzone są tradycyjne uprawy polowe zgodne z płodozmianem (żyto, owies, ziemniaki oraz uprawy chmielu, wikliny i winorośli).

Wnętrza zabytkowych obiektów mieszkalnych i gospodarczych prezentują tradycyjną kulturę materialną mieszkającej tu ludności autochtonicznej, jak i powojennych osadników z uwzględnieniem ich regionalnego zróżnicowania i przerwanej ciągłości kulturowej.

Znaczną część zbiorów prezentowanych na ekspozycjach stanowią dawne sprzęty rolnicze, meble, tradycyjne tkaniny i ubiory ludowe (dąbrowieckie, bąszyńskie, łowickie, opoczyńskie, bukowińskie, lwowskie, wileńskie, łemkowskie, stanisławowskie, tarnopolskie, poleskie itd.). Są to głównie wyroby rękodzielnicze, które świadczą o kunszcie, umiejętnościach, poczuciu piękna i wykorzystaniu środowiska naturalnego dla zaspokojenia potrzeb bytowych i estetycznych mieszkańców wsi. Stanowią one jeden z ważniejszych materialnych wyznaczników dziedzictwa regionalnego.

Muzeum posiada w zbiorach bogatą kolekcję współczesnej sztuki ludowej i nieprofesjonalnej oraz utrzymuje szerokie kontakty z twórcami działającymi w regionie.

Godziny otwarcia:
  • od wtorku do niedzieli
  • w sezonie jesienno – zimowym (październik-kwiecień) w godzinach: 10.00 – 15.00
  • w sezonie wiosenno- letnim (maj-wrzesień) w godzinach: 10.00 – 17.00
Ceny biletów wstępu:
  • normalny – 8 zł
  • ulgowy - 5 zł
  • rodzinny – 18 zł
  • spacerowy – 1 zł
w robocze poniedziałki wstęp na teren skansenu bezpłatny. Możliwy tylko spacer, bez zwiedzania obiektów.
brak podpisu
Pochodzenie: http://www.muzeumochla.pl/index.php/pl