Pałac Mierzęcin

Źródła historyczne wspominają o Mierzęcinie już w średniowieczu. W starych kronikach można odnaleźć informacje o nadaniach ziemskich dla rodziny von Osten. Miejscowość pozostawała w ich rękach do 1608r., a następnie przeszedł w posiadanie rodziny von Kramme. XVII w. był okresem nieustannych sprzedaży wsi, rozdrobnienia majątku i prób jego scalania.

Okresem stabilizacji dla Mierzęcina był okres XVIII- XX w. W 1715r. majątek ziemski kupiła rodzina von Sydow, która przyczyniła się do wybudowania murowanego kościoła istniejącego po dzień dzisiejszy. W drugiej dekadzie XVIII w. nastąpiła ostatnia zmiana niemieckiego właściciela. Majątek nabyła i rozbudowała rodzina von Waldow. Do 1830r. majątek rodzinny powiększył się o folwarki w Linkowie, Podleścu, Kępie Zagajnej oraz Waldowthal, gdzie umiejscowiona była huta szkła. Do rozwoju gospodarczego Mierzęcina przyczyniła się, zbudowana w 1850r. linia kolejowa, łącząca Poznań ze Stargardem Szczecińskim.

Pałac, siedzibę rodu zbudowano w latach 1861-1863 z inicjatywy Roberta Friedricha von Waldow. Najintensywniejszy okres przebudowy i rozbudowy to początek XX w., kiedy powstały nowe budynki gorzelni oraz kompleksu folwarcznego.

Okres wojenny pałac przetrwał niemalże nienaruszony. Po zakończeniu działań wojennych majątek von Waldow przeszedł na rzecz Skarbu Państwa Polskiego. W latach 1945-52 mieścił się tutaj dom dziecka dla dzieci upośledzonych, prowadzony przez siostry zakonne a następnie Państwowy Dom Dziecka, który funkcjonował do 1959r.

Z chwilą utworzenia PGR w Mierzęcinie, pałacowe wnętrza i folwark zaadaptowano na biura, przedszkole, świetlicę wiejską, mieszkania pracownicze oraz pomieszczenia gospodarcze.

W 1992r. budynek opustoszał. Rozpoczął się wówczas najgorszy okres dla obiektu. Zniszczony i zaniedbany stał blisko 6 lat, czekając na przywrócenie dawnej świetności. W 1998r. pałac wraz z folwarkiem zakupiła prywatna firma i przeprowadziła gruntowną renowację.

Wnętrza pałacu dzisiaj
Widocznym podziałom elewacji pałacu odpowiada rozplanowanie jego wnętrza a zwłaszcza parteru, którego pomieszczenia zostały odrestaurowane i umeblowane antykami, tak by odtworzyć klimat dawnej rezydencji. Osią kompozycji jest hall (obecnie otwarty do piętra) oraz sala ogrodowa z wyjściem na taras i do parku.

Sala ogrodowa oraz okazała sala balowa to najczęściej wykorzystywane pomieszczenia na różnego rodzaju uroczystości okolicznościowe. Salon muzyczny z zabytkowym fortepianem, salon kominkowym salonik dla pań- to miejsca kameralnych spotkań.

W zaaranżowanej sali historycznej zgromadzono fragmenty zachowanych elementów wyposażenia pałacu, stare fotografie byłych właścicieli oraz wnętrza, a także zdjęcia pokazujące obiekt przed i po renowacji wykonanej w latach 1999-2001.

Architektura
Pałac i jego otoczenie stanowi klasyczny przykład rezydencji romantycznej, wzniesionej w stylu neogotyku angielskiego. Został zaprojektowany prawdopodobnie przez G.H. Hitziga i wybudowano go w latach 1861-1863.

Bryła pałacu składa się z wydłużonego, piętrowego korpusu, podkreślonego wyższymi ryzalitami na osi budowli oraz wysokiej, oktagonalnej wieży. Do niezmienionych i powtarzających się elementów elewacji należą ośmiokątne sterczyny w narożach pałacu, krenelażowa attyka, geometryczne fryzy dekoracyjne oraz portyk wejściowy z gotyckimi łukami „Tudorów”. Figury orłów na bocznych słupkach balustrady i kartusz z herbem von Waldow są ozdobą tarasu.

Park
Założenie parkowe zajmuje północną część założenia a jego ogólna powierzchnia wynosi 15,28 ha. Jest usytuowany na podłużnym wyniesieniu terenowym, opadającym tarasami od Pałacu w kierunku zachodnim i północnym ku podmokłej dolinie rzeki Mierzęcinki.

Założenie parkowe rozplanowane w układzie wieloosiowym, promienistym, jest związane ściśle z pałacem, posadowionym na wyniesieniu terenu, z fasadą od wschodu.

Przestrzenna kompozycja parku obejmuje parter ogrodowy z fontanną przed pałacem, od której prowadzi główna aleja parkowa, kończąca się na skrzyżowaniu dwunastu dróg.

Po północno-wschodniej stronie i głównej alei parkowej znajduje się podłużna polana widokowa z altaną lipową na skraju. We wschodniej części parku jest usytuowany cmentarz rodowy z mogiłami ostatnich właścicieli z rodziny von Waldow.

Od zachodniej strony park opada tarasami Ku stawowi i rzece. Tutaj powstał w ostatnich latach ogród japoński ze stylową architekturą (altana, most, brama torii) i wyspą, na której stoi latarnia japońska.

Park w swej wschodniej części jest krajobrazowym ogrodem angielskim, w którym ogromne drzewa i grupy krzewów są eksponowane na równo ciętym trawniku. Starodrzew występujący w parku to dorodne buki, dęby, platany, lipy, graby i wiązy, wśród których jest ponad 20 pomników przyrody.

W powojennym okresie park pozostawiony bez opieki, został zapuszczony, zarósł samosiewem drzew, aleje uległy zniszczeniu i zatarciu. Staw zarósł i przemienił się w bagno. Prace rewaloryzacyjne po 1998r. doprowadziły do odtworzenia sieci dróg, założono nawadnianie wgłębne, wprowadzono stylową architekturę ogrodową i posadzono kilkanaście tysięcy roślin wielu ciekawych i rzadkich gatunków.

Winnica
Mikroklimat panujący w okolicach Mierzęcina sprzyja uprawie winorośli, o czym świadczą stare, przedwojenne krzewy występujące przy wielu domach. Zimy są łagodne, a lato słoneczne i suche, co zapewnia dobre dojrzewanie owoców. Winnica jest położona nieopodal pałacu, nad Jeziorem Mierzęcińskim, na wysokości około 60 m n.p.m.

Obecnie zajmuje obszar 6,75 ha i jest drugą co do wielkości winnicą w Polsce, a największą w województwie lubuskim. Krzewy winorośli rosną na rozległym, łagodnym zboczu o orientacji południowej, południowo-zachodniej jak i na płaskim terenie. Całość terenu jest wyniesiona ponad otaczający go obszar.

Pierwsze krzewy posadzono tutaj jesienią 2004r. Później sukcesywnie dosadzano rośliny, by w 2007r. uzyskać obecny obszar nasadzeń. Uprawia się tutaj 8 głównych odmian winorośli:
  • Pinot Noir
  • Pinot Gris
  • Kernling
  • Riesling
  • Traminer
  • Chardonnay
  • Rondo
  • Regent
Rosną tam również niewielkie ilości hybryd, takich jak: Sibera, Bianka, Hibernal, Muskat Odesski, Biona i Merzling.
brak podpisu
Pochodzenie: www.palacmierzecin.pl