Pałac w Tucznie

Neoklasycystyczny pałac zlokalizowany jest w centralnej części wsi. Północną część założenia pałacowego zajmuje park o charakterze krajobrazowym z pałacem i oficyną po stronie południowej. Zespół pałacowo-parkowy jest ogrodzony historycznym murem ceglanym. Od południa pałac sąsiaduje z folwarkiem, zabudowanym na planie obszernego czworoboku. Historycznie w obrębie założenia znajdował się, nie zachowany do dzisiejszego dnia, kościół z cmentarzem. Pierwotny dojazd do pałacu prowadził od zachodu, obecnie jest już zatarty. Aktualnie używane drogi dojazdowe na teren zespołu prowadzą od północy- przez polanę parkową i od południa- przez podwórze gospodarcze.

Pałac wzniesiono w latach 1897-1899 jako rezydencję ówczesnego właściciela majątku- Maxa von Wedemayera. Fakt ten potwierdzają daty budowy wraz z inicjałami właściciela, umieszczone nad portalem w portyku pałacu. W rękach rodu von Wedemayer majątek w Tucznie pozostawał do czasu II wojny światowej. Ostatni właściciel Franz Just von Wedemayer został zastrzelony przez radzieckich żołnierzy.

W 1945r. pałac wraz z folwarkiem znacjonalizowano. W pałacu mieściły się biura PGR, mieszkania oraz pomieszczenia domu kultury. Następnie, podczas administrowania pałacu przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa był on dzierżawiony. Aktualnie pałac z oficyną i parkiem są własnością prywatną.

Budynek pałacu zbudowano z ceramicznej cegły. Pod całością budynku znajdują się piwnice ze stropami ceramicznymi typu Kleina. Dwukondygnacyjna bryła jest wieloczłonowa, złożona z prostokątnego korpusu ze skrzydłami bocznymi. Całość budowli nakrywa wysoki dach mansardowy z lukarnami. W obrysie ma kształt litery L. Elewacja frontowa- północna korpusu jest siedmioosiowa z ryzalitem środkowym zwieńczonym trójkątnym tympanonem, w centrum którego umieszczony jest herb rodowy z bogato opracowanym kartuszem. Ozdobne wejście główne do budynku jest umieszczone w osi ryzalitu elewacji frontowej, bezpośrednio z tarasu. Nad nim znajduje się balkon wsparty na ozdobnych konsolkach. Tylna elewacja korpusu i skrzydła zachodniego jest ośmioosiowa. Elewacja boczna- południowo-zachodnia korpusu jest trzyosiowa, z parterowym, kolumnowym portykiem i tarasem. Umieszczony w portyku portal jest zwieńczony dekoracyjnym karuszem, w którym widnieje inskrypcja z Pisma Świętego. Elewacje cechują się bogatą kompozycją, z rytmicznie rozmieszczonymi lizenami, wyznaczającymi podziały osiowe.

Pierwotne dwutraktowe rozplanowanie korpusu pałacu zostało częściowo przekształcone poprzez wtórne podziały i wydzielenie dodatkowych pomieszczeń biurowych. W pomieszczeniach reprezentacyjnych, w tym w sali balowej, zachował się historyczny wystrój w postaci ozdobnych boazerii płycinowych i sztukaterii.

Po częściowym pożarze pałacu w latach 60. XX w. przeprowadzono remont generalny. W latach 80. XX w. odremontowano elewacje i pomieszczenia pałacowe, w tym salę balową. Po kolejnym pożarze na początku lat 90. XX w. wymieniono
brak podpisu
Pochodzenie: www.lwkz.pl