Pielice- kościół pw. Matki Bożej Nieustającej Pomocy

Pielice położone są w pobliżu Strzelec Krajeńskich, niedaleko granicy województwa lubuskiego z województwem zachodniopomorskim, są jedną z najdalej wysuniętych na północ miejscowości naszego regionu, w których odnajdziemy kościół o konstrukcji szkieletowej. Ukształtowanie wzdłuż głównej drogi biegnącej przez wieś, posiadają luźną zabudowę. Przy zakolu głównej drogi, na jej skrzyżowaniu z drogą boczną prowadzącą niegdyś do folwarku zlokalizowanego nad jeziorem, został wzniesiony niewielki kościół. Dawniej teren przykościelny był przeznaczony na cmentarz. Obecnie kościół otacza wysoka zieleń a ostatnie nagrobki usunięto stąd w latach 70. XX w.

Informacji o samej miejscowości, jak i o historii kościoła, niestety nie ma zbyt wiele. Wiemy, iż Pielice stanowią osadę o metryce XVI- wiecznej. W czasie wojny trzydziestoletniej (1618-1648) zostały poważnie zniszczone. Na początku XIX w. wzniesiono kościół. Być może powstał on na miejscu poprzedniego. Z okresu dwudziestolecia międzywojennego pochodzą informacje o przemurowaniu fasady.

Wzniesiony w konstrukcji szkieletowej z wypełnieniem cegłą ceramiczną, na rzucie prostokąta kościół został nakryty dachem trójspadowym przekrytym wtórnie dachówką cementową zakładkową. W frontowej elewacji, z połaci dachu, wyprowadzono wieżę zwieńczoną siodłowym dachem namiotowym. Wejście do kościoła umieszczono w ścianie zachodniej- szczytowej. Boczne elewacje oraz wschodnią elewację artykułowano poprzez prosty układ konstrukcji szkieletowej, tworzącej regularną szachownicę. W elewacji wschodniej wprowadzono dodatkowo dwa zastrzały w skrajnych osiach. Pola międzyryglowe otynkowano. Został zachowany pierwotny układ prostokątnych otworów okiennych wprowadzonych na jednym poziomie. Obecna stolarka okienna jest wtórna. Wprowadzono nad nią, przy bocznych ścianach, dodatkowe okapy w formie prostych deseczek. Całość wieńczy profilowany gzyms. Fasadę, wtórnie przemurowaną cegłą ceramiczną, ukształtowano jako trzyosiową. W osi środkowej wprowadzono główne wejście do świątyni zamknięte łukiem odcinkowym, podkreślonym dodatkowo układem ciemniejszych cegieł. Powyżej, w jednej osi, wprowadzono otwór dźwiękowy przesłonięty żaluzją oraz blendę. Zarówno blenda, jak i otwór zostały przesklepione pełnym łukiem. W osiach bocznych wprowadzono okienne otwory o wykroju analogicznym do pozostałych okien elewacji. Silny wertykalny akcent uzyskano poprzez wprowadzenie gzymsu rozdzielającego przyziemie od szczytu fasady, utworzonego przez skośny układ cegieł.

W salowym wnętrzu wtórnie wydzielono pomieszczenie zakrystii w południowo-zachodnim narożniku. Wystrój jest niezwykle skromny. Składa się na niego pseudoklasycystyczny ołtarz, stół liturgiczny oraz pochodząca z oryginalnego wyposażenia kościoła empora zachodnia wsparta na drewnianych słupach. Niestety estetykę wnętrza znacząco obniża wykonana na całości powierzchni współczesna boazeria listwowa. Kościół poświęcono w 1956r. jako świątynię filialną parafii w Ogarach.
brak podpisu
Pochodzenie: www.lwkz.pl