Oazy zieleni. Miejskie parki w Zielonej Górze.

W każdym mieście park to miejsce, w którym mieszkańcy chcieliby znaleźć coś co pozwoli im oderwać oczy od miejskiego zgiełku, zamknąć uszy na metropolitarny hałas oraz poczuć zapach świeżego powietrza a nie spalin. Zazwyczaj nasze wyobrażenia sprowadzają się do wizji amerykańskich bądź brytyjskich parków pokazywanych w filmach, gdzie i rowerzysta i miłośnik psów a także mama z maleństwem w wózku czy sympatyk pikników nie wchodzą sobie w drogę. Rzeczywistość jaka nas otacza niestety koryguje dość drastycznie tą wizję. Zaśmiecone, ze zniszczonymi ławkami, strach do nich wchodzić po zmroku- to opis większości polskich, miejskich parków.

W Zielonej Górze mieszkańcy miasta jak i przyjezdni mają do dyspozycji osiem parków miejskich. Stan ich utrzymania jest bardzo zróżnicowany. Każdy z nich ma swój charakter, urok oraz odrębną historię.

Park Piastowski 
Powstał w latach 1902- 1904 na Wzgórzach Piastowskich, jeden z największych w mieście. Występują w nim liczne pomniki przyrody, bliskie położenie lasu powoduje, że zamieszkuje go mnóstwo wiewiórek. Na jego terenie rośnie ok. 100 gatunków drzew i odmian drzewiastych. Park stanowi naturalne miejsce wycieczek pieszych, rowerowych oraz sportów zimowych dla mieszkańców Zielonej Góry.

Usadowiona na Wzgórzach Piastowskich Góra Tatrzańska należy do najpopularniejszych stoków w okolicach Zielonej Góry. Stok narciarski mierzy 175 m długości. Różnica poziomów wynosi 30 m. W podejściu na szczyt pomaga wyciąg orczykowy. Tuż obok znajduje się naturalny tor saneczkowy.

Park Świętej Trójcy   
Zajmuje teren byłego cmentarza niemieckiego w centrum miasta, wśród wielu współczesnych budynków mieszkalnych.

Na cmentarzu św. Trójcy niegdyś znajdował się kościół pod tym samym wezwaniem, zwany również kościołem polskim. Zbudowano go w 1588r.  dla ludności ewangelickiej spod zielonogórskich wsi, które wyznaniowo podlegały kościołowi św. Trójcy. Istnienie tej świątyni dowodzi, że zdecydowana większość mieszkańców tych wsi posługiwała się językiem polskim. Byli to tzw. polscy luteranie.

Kościół św. Trójcy był najstarszą świątynią ewangelicką w Zielonej Górze. Pełnił również funkcję kaplicy cmentarnej dla protestantów. Do końca XVIII w. miasto znacznie się rozrosło, a potrzeba nowych terenów pod budownictwo stała się przyczyną decyzji o likwidacji zarówno cmentarza jak i kościoła. Miasto sprzedało ten teren za 500 talarów, z zastrzeżeniem, że wszystkie płyty nagrobne i pomniki pozostaną własnością mieszkańców miasta.

Park Tysiąclecia  
Powstał w latach 60. XX w. na terenie pocmentarnym. Odznacza się bogactwem flory. Szczątkowo na powierzchni całego parku widać pozostałości dawnej infrastruktury cmentarnej jak alejki czy fragmenty rzeźb. W parku znajduje się również klasycystyczny budynek miejskiego krematorium z 1922 roku oraz dobrze zachowany, monumentalny grobowiec wybitnego zielonogórskiego przemysłowca- Georga Beuchelta. Obecnie jest tam dostępny plac zabaw dla dzieci oraz skate park.

Przed II wojną światową był tutaj Cmentarz Zielonego Krzyża (Gruner Kreuz Friedhof). Powstał w pierwszej połowie XVII w. i przez długie lata powiązany był z istniejącym na jego zachodnim skraju szpitalem. Znaczna rozbudowa cmentarza nastąpiła na początku XIX w. gdy likwidacji uległa nekropolia na Placu Słowiańskim. Cmentarz Zielonego Krzyża podzielony był na część ewangelicką (wschodnia część parku) oraz katolicką (zachodnia część). Część katolicka wykorzystywana była również po wojnie, do czasu otwarcia cmentarza komunalnego przy ul. Wrocławskiej (1954). Cmentarz zlikwidowano w 1966 r. gdy był już otoczony zabudową mieszkalną. Przypadająca wówczas tysięczna rocznica powstania państwa polskiego dała początek nazwie nowo powstałego parku. Powojenne mogiły przeniesiono na cmentarz komunalny.

Park Winny 
Położony na wzgórzu park z rosnącą w nim winną latoroślą na jego terenie znajduje się wiele pomników oraz Palmiarnia. Na szczycie wzgórza, prócz Palmiarni stoi domek winiarza z 1818 r. przebudowany po ostatniej wojnie.

Park Sowińskiego  
Położony w centralnej części Zielonej Góry, znajdują się w nim liczne pomniki przyrody oraz kapliczka.

Park Dunikowskiego 
Leśny park na przedłużeniu ulicy Dunikowskiego stanowi łącznik pomiędzy osiedlami Przyjaźni i Malarzy a Cegielnią. Urozmaicona rzeźba terenu i bogactwo drzew tworzą wyjątkową bazę spacerową z trasami dla pieszych i rowerów. Przed 1945 rokiem otoczony był winnicami.

Park Gierymskich  
Areał leśny otoczony ze wszystkich stron zabudową, położony na wzgórzu. Łączy Osiedle Przyjaźni z sąsiadującym Osiedlem Malarzy. Prawdopodobnie dawniej stanowił część parku angielskiego rezydencji położonych przy obecnym domu Pogotowia Opiekuńczego.

Park Poetów  
Przedwojenny teren parkowy, zajmujący teren po dawnej kopalni gliny przy końcu ul. Wazów. Znajdują się tu trzy stawy: Dziady, Glinianki (oba przy ul. Szafrana) oraz Szmaragdowy (przy ul. Akademickiej) w pobliżu wąwozu. Al. Poetów jest pozostałością dawnego szlaku spacerowego.
Koleina Magdalena