Międzyrzecki Rejon Umocniony

MRU (niem. Festungfront Oder Warthe Bogen- FF OWB) jest jednym z największych założeń obronnych w Europie. Stanowi szczytowe osiągnięcie niemieckiej i europejskiej sztuki fortyfikacyjnej lat 30. XX wieku. Budowle MRU są szczególnym przykładem architektura militaris co wynika z ich wyjątkowego charakteru, rozwiązań konstrukcyjnych, unikatowych pancerzy fortecznych oraz wykorzystania warunków terenowych. Najcenniejszym elementem Rejonu jest Odcinek Centralny z bezcennym podziemnym systemem komunikacyjnym liczącym ponad 30 km. Obecnie Międzyrzecki Rejon Umocniony jest jedną z najpopularniejszych atrakcji Ziemi Lubuskiej. Najciekawsze i najlepiej zachowane obiekty znajdują się w gminie Lubrza, gdzie dla zwiedzających utworzono Podziemną Trasę Turystyczną „Pętla Boryszyńska”. Ponadto w podziemiach, każdego roku zimuje ok. 30 000 nietoperzy należących do 13 gatunków.

Prace fortyfikacyjne na wschodniej granicy rozpoczęto w 1932 r. na skutek kryzysu w stosunkach politycznych z Polską. W związku z tym, iż ostateczna koncepcja ufortyfikowania kierunku berlińskiego nie była jeszcze gotowa, postanowiono prowizorycznie zamknąć tzw. Bramę Lubuską Linia Zapór Niesłysz - Obra. Przyjęto, że system zapór będą tworzyć uregulowane cieki wodne łączące jeziora oraz obiekty bojowe broniące najważniejszych przejść drogowych. Tymczasem w maju 1935 r. ukończono ostateczny plan fortyfikacji zamykających Bramę Lubuską, który oparł się na koncepcji frontu ufortyfikowanego. O realizacji planu miał ostatecznie zdecydować Zwierzchnik Sił Zbrojnych Rzeszy - Adolf Hitler. 30 października 1935 r. wraz z towarzyszącymi mu osobami z dowództwa Wermachtu wizytował budowę obiektu bojowego nr 516 w Wysokiej. Mimo prognozowanych ogromnych kosztów budowy, Hitler zafascynowany projektem zaakceptował plan. Ponieważ najsłabszym punktem linii zapór Niesłysz - Obra był odcinek środkowy między Staropolem, Wysoką i Kęszycą pozbawiony poważniejszych przeszkód wodnych, postanowiono go ufortyfikować najsilniej. Dokumentacja kosztorysowa budowy MRU z 1935 r. jak również planowane terminy zakończenia budowy szybko stały się nieaktualne.

Pierwsza modyfikacja planu nastąpiła w 1936 r. a ostateczna wersja powstała na przełomie 1937/38. Gdy budowa zaczęła nabierać coraz większego tempa, zaczęły pojawiać się symptomy zmiany doktryny wojennej Niemiec. Hitler zdając sobie sprawę, że kierunek francuski z zaczepnego zmienił się na obronny, wiosną 1938 r. wydał rozkaz wzmocnienia fortyfikacji zachodnich, a już latem 1938 r. postanowił przerwać budowę MRU. Argumentem dla Fuhrera był fakt, że do walki w kierunku wschodnim potrzebne mu będą dywizje pancerne a nie bunkry.

Ostatecznie do wybuchu II wojny światowej Niemcy na całej ok. stukilometrowej linii MRU zdążyli wybudować 106 bunkrów, w tym 21 połączono wspólną siecią podziemnych tuneli o łącznej długości ponad 30 km i głębokości do 40 m co stanowiło jedynie 30 procent pierwotnego planu.

W czasie wojny MRU wykorzystywano jako podziemne fabryki. Firma Daimler- Benz produkowała tam części do silników samolotowych.

Fortyfikacje zostały zdobyte przez wojska radzieckie na przełomie stycznia i lutego 1945 r. Rosjanie zajęli całą potężną linię fortyfkacyjną w ciągu 3 dni, gdyż w tym czasie załogi poszczególnych bunkrów stanowiły jednostki bardzo nieliczne i nie przeszkolone do obrony takiej fortyfikacji.
brak podpisu
Pochodzenie: http://www.bunkry.lubrza.pl; http://bunkry.nazwa.pl