Historia zielonogórskiego Polmosu

Historia Lubuskiej Wytwórni Wódek Gatunkowych sięga samych źródeł powojennych losów polskiej gospodarki. W czerwcu 1945r. na dobre zaczęła się rozwijać polska administracja, podczas gdy już w sierpniu rozpoczęło tutaj prace Biuro Delegatury Dyrekcji Państwowego Monopolu Spirytusowego. Przede wszystkim zajęto się porządkowaniem licznego, rozproszonego majątku istniejących w mieście rozlewni, wytwórni i składów koniaków i wódek, które funkcjonowały w latach przedwojennych. Wreszcie trzy firmy, największe i najlepiej przygotowane do uruchomienia produkcji w nowych warunkach, dały początek nowej polskiej wytwórni. Były to: Wytwórnia Koniaków Albert Buchholz; Wytwórnia Koniaków Heinrich Raetsch oraz Wytwórnia Koniaków Scharlachberg.

W listopadzie 1945r. utworzono Zakłady Przemysłowe Państwowego Monopolu Spirytusowego. 15 stycznia 1946r. napełniono pierwsze butelki Starowinu Zielonogórskiego a tuż po nim pojawiła się Wiśniówka. Rektyfikat wykorzystany do sporządzenia pierwszej polskiej zielonogórskiej wódki sprowadzono z Leszna. W maju rozpoczęto rozlew wyrobów czystych. W zakładzie pracowało wtedy zaledwie 45 osób. Na przestrzeni kolejnych lat następował stały rozwój wytwórni, zarówno pod względem liczby gatunków produkowanych wódek, jak i rodzajów opakowania. Z roku na rok rosła wielkość produkcji, od niespełna 2 mln butelek w pierwszym roku i 6 rodzajów wódek do prawie 100 gatunków i 35 mln butelek w ostatnich latach.

Z upływem lat asortyment rozlewanych trunków powiększał się. W 1947r. produkowano wódkę w sześciu gatunkach: Starowin, Wiśniówka, Likier Gorzki, Likier Lubuski i Jałowcówka. W 1951r. zmieniono nazwę firmy na Lubuską Wytwórnię Wódek Gatunkowych w Zielonej Górze. Na początku lat 50. podjęto decyzję o budowie obiektu produkcyjnego, w którym urządzono rozlewnię. Pod rozlewnią zlokalizowano leżakownię wódek i półfabrykatów do ich produkcji, która zresztą działa do dziś. Łączny litraż naczyń dębowych wynosi ok. 1,2 mln litrów. Utworzono place i drogi dojazdowe, a ponadto wybudowano bocznicę kolejową.

W latach 60. rozpoczęto m.in. budowę nowej rozlewni, którą oddano do eksploatacji w 1969r. Nakłady na inwestycje w stosunku do poprzedniej dekady wzrosły pięciokrotnie. Na przełomie lat 60. i 70. równolegle z zagospodarowaniem istniejących obiektów były czynione starania o pozyskanie nowych terenów przylegających do wytwórni pod budowę kolejnych obiektów magazynowych i produkcyjnych. Do ważniejszych działań można zaliczyć: budowę rozlewni krajowej, magazynu spirytusów i morsów, laboratorium, magazynu gotowych wyrobów, adaptacja budynku po Bibliotece Publicznej na biurowiec, powstanie obiektu socjalnego.

W latach 70. eksport wódek z LWWG objął wszystkie kraje socjalistyczne oraz Szwecję, Norwegię, Danię, Wielką Brytanię, Islandię, Francję, Niemcy, Japonię, Brazylię, Peru, Ekwador, Wenezuelę, Kolumbię, Hiszpanię, Włochy Szwajcarię, Austrię, Holandię. Od początku istnienia Wytwórni stawiano na jej ciągłą modernizację i wprowadzano coraz to nowsze technologie.

Skalę zmian można sobie uzmysłowić biorąc pod uwagę fakt, iż produkcję całego 1946 roku dzisiaj osiąga się w ciągu jednego dnia pracy. Ostatni rozdział w historii to efekt przeprowadzonej w maju 2003r. prywatyzacji zakładu, wstąpienie przedsiębiorstwa w międzynarodowe struktury V&S Group. Efektem przekształceń jest zmiana nazwy na V&S Luksusowa Zielona Góra Spółka Akcyjna.
brak podpisu
Pochodzenie: www.czajkus.friko.pl